آی آدم ها!
 آی آدم ها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید!
 یک نفر در آب دارد می سپارد جان.
 یک نفر دارد که دست و پای دایم می زند
 روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید.
 آن زمان که مست هستید
 در چه هنگامی بگویم من؟
 یک نفر در آب دارد می کُنَد بیهوده جان قربان!
 آی آدم ها که بر ساحل بساط دلگشا دارید!    
 یک نفر درآب می خواند شما را.
 موج سنگین را به دست خسته می کوبد
 باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده
 سایه هایتان را از راه دور دیده
 آی آدم ها!
 آی آدم ها که روی ساحل آرام در کار تماشایید!
 باز در گوش این نداها.
((آی آدم ها))...

((هر شب ستاره ای به زمین می کشند و باز این آسمان غم زده غرق ستاره هاست))

کسی دارد جان می سپارد  در زندان و شما دور و ما خاموش!
و هر چقدر هم فریاد می کنیم صدایمان نمی رسد.چند وقتی می شود که صدایمان آرام شده،
از وقی که شما ها رفته اید تا از تعداد فریاد کننده ها کم شود.چند وقتی هست که جناح راست به ما می خندد!
چند وقتی می شود که خودمان را باخته ایم و این خاک ویران را به حال خودش رها کرده ایم و  می گوییم:
" دیگر درست  نمی شود " "دیگر اصلاح نمی شود " !
اما ما تسلیم نمی شویم حتی اگر همه ی شما بروید و این خاک ویران را با تمام مشکلاتش رها کنید
ما خواهیم ماند و خواهیم جنگید،خواهیم خواست و خواهیم تلاش کرد.
این خاک به کسانی که رهایش کرده اند و از دور چهره اش را می کشند احتیاجی ندارد
او در بغل ما آرام خواهد گرفت!خواهد خندید.خواهیم خندید...

روز،روز بدی بود!
انگار همه چیز دست به دست هم داده بود تا مزه ی تلخ شکست رو ...
انگار مردم کشور ایران در خواب عمیقی فرو رفته بودند،ای کاش حداقل هیچ وقت از این خواب بیدار نشوند
انگار همه جا زلزله اومده و همه ی مردم مثل مردم بم  مرده اند!
"مردم خسته اند"
نه! نفرین سید بود که خیلی زود گریبان گیرمون شده بود.
توصیف 27 خرداد 84 خیلی سخت است،سخت برای نسیمی هایی که ،
تا آخرین دقیقه ها تلاش کردند و فریاد زندند.
ستاد رو با آن همه جوان به یاد می آورم! و همان چهره ها بد از انتخابات...
غم در چهره هایمان سایه افکنده بود!
چه کسی باورش می شد...
"آخ سید،عجب نفرینی کردی"
خستگی تو تن همه موند و مونده!!!!
شاید یک انفجار لازم باشد،باید ترکید آنگونه که میشود و جایز است.
و دکتر معینی که شاید بیشتر از همه ی ما ناراحت بود و اما نه برای خودش بلکه برای مردم برای اصلاحات و..
کاش میشد زمان را یکبار دیگر به عقب برد نه ببخشید کاش میشد زمان را به جلو هدایت کرد
آنگونه که دیگر زمان فرصت تیک تیک کردن نیابد!فرصت فکر کردن،فرصت شکست دادن و...
و ما با بار دیگر تلاش می کنیم،ما بار دیگر فریاد میزنیم!
ما خواهیم ترکید آنگونه که در هیچ صندوقی جای نگیریم...
"ما خواهیم ترکید"

"من گاهي نگران آدمها مي شوم بي آنکه آنها از من خواسته باشند"
چنين نمي نماييد!حداقل الان چنين نمي نماييد.نگران؟براي ما؟
براي مايي که تنها هاله اي از صداي شما را مي شنويم،براي ما که دوريم و دوست!
نگران؟براي کساني  حالا از شما دورند و به طور مسقيم شما را در صحنه نمي بينند
براي کساني که چند مدت است فقط صدا تونو مي شنوند، و آن هم بعضي!نگراني پشت پرده چه سود؟
"ماندن در سرزمين هايي که زيباست ولي مردمانش به زبان تو سخن نمي گويند و به چشم تو،آسمان را نگاه نمي کنند"
و شما هم مانده ايد و هر از گاهي سري به پدر زخم خوردتون با فرزندان خسته اش مي زنيد
و رفع تکليف مي کنيد.
پدر زمين گير شده و کاري از دست، ما خسته بر نمي ياد!هر که بود رفت و هر که ماند
خسته شد و اوين او را فرا خواند.کسي ديگر باقي نمانده...
نمي ياييد؟!پدر چشم در راه ست،شما را صدا مي زند...."من، تو را چشم در راهم"
"آنجا هم پدر من است،ايران هم پدر من است،سخت گير شده، از او خطر مي زايد،در گوشم خواهد زد،
مي ترسم در اتاقي کوچک زندانيم کند،باشد ولي  نمي توانم پدرم را رها کنم،حتي اگر خودش،
داد بزند که نيازي به من ندارد"
رها کرديد!پدر فرياد مي زند،بيشتر از هر موقعي به شما نياز دارد وديگر اينجا پدرتون نيست!
ايران؟!واژه ها چه غريب شده اند!پدر غريب است.هنوز خطر مي زايد در گوشت خواهد زد
هنوز اتاقي انتظار ما را مي کشد ولي نمي توان او را رها کرد!نبايد او را رها کرد
پدر فرياد ميزند!به شما نياز دارد!
گله مند است از ساک ساک کردنتان!نمي مانيد پهلويش...؟به شما نياز دارد
سپرديدش به سراي سالمندان و هر از گاهي....سري مي زنيد!پدر تنهاست!
پدر هنوز سبز است،هم زمان داريم هم زمين پيداست!پدر فرياد مي زند،به شما نياز دارد
"ريشه ي من در آنجاست،بي ريشه خشک مي شوم،مي پوسم،
چه درد مي خورم پوسيده و خشک شده"
سبز مي بينمتون ولي جدا! پدر خشک شد بي شما  و
 آنهايي که تنهايش گذاشتند خشک شد و دارد مي پوسد،چه دردي مي کشد!
صداي ناله اش را مي شنويم،ونمي شنويد!
"شروع مي کنم به نوشتن براي همه جوانان امروز ايران،
براي همه ي فرزندانم براي آينده،براي آنها که،به آينده ايران من و پدر من فکر مي کنند"،
"دست مي بوسد،دست پدرش را که هيچ؛دست فرزندانش را هم."
شروع مي کنم به نوشتن براي شمايي که پدر را در بدترين شرايط
تنها گذاشته ايد وبراي ديدن او،ساک ساک مي کنيد!
براي آينده مي نويسم ،ولي کسي نمانده که به آينده فکر کند!
هر که بود رفت هر که ماند خسته شد واوين او فرا خواند!
کسي ديگر باقي نمانده..کسي ديگر فکر نمي کند! پدر کي است؟
پدر روي ماه شما را مي بوسد!و انتظار ديدار مي کشد...
"من، تو را چشم در راهم"
"آن کس که گمشده اي داشت و 132 روز با او بود"
گمشده اي بود که 132 روز خنديد ،ديگر نمي خندد!
او در بند269 مي گريد و سراغ صاحبش را مي گيرد
مي گريد و حافظ مي خواند!نه!هنوز بر روي تخت خوابس!
از آن موقعه اي که شما رفتيد و او آنجا ماند
او ديگر بيدار نشد!مرده است؟!نه فراموش شده است!
"پرسيدم:گمشده ات را يافتي،پاسخ نداد.يعني هنوز در جستجوي آزادي است"
و هيچ کس ديگر به دنبال آزادي نيست!

پي نوشت:
قصه نيستم که بگويي/ نغمه که بخواني/ صدا نيستم که بشنوي/
يا چيزي چنان که ببيني/ يا چيزي چنان که بداني/ من درد مشترکم/
مرا فرياد کن
مرا فریاد کن

"اصلاحات زنده است"
اصلاحات چیزی نبود که با ورود خانمی آغاز شد و چیزی نیست که با رفتن وی پایان یابد
اصلاحات چیزی است که از آغاز تاریخ بوده وخواهد بود
اصلاحات بیان دردها ، حرفها و هزینه و بهای آزادی و دموکراسی و استقلال است!
و بها و هزینه، تلاش و کوشش است و این تلاش و کوشش اصلاحات نام دارد.
اصلاحات بودن و ماندن است.
اصلاحات ادامه است نه پایان!اصلاحات فریاد است..
و اگر بنگریم از اول تاریخ مردم در این راه قدم برداشتند و راهی که انتخاب کرده اند
چه بد چه خوب اصلاحات نام داشته
گاهی اصلاحات آن قدر بزرگ می شود که انقلاب را می زاید یا آن قدر کوچک
که فراموش یادها می شود!
سهم ما از کشورمان و سهم ما از آزادی و دموکراسی و...تلاش است،
خواستن است.بودن است!حتی در اتاقی به اندازه یک در سه...
اصلاحات، پیدا کردن گم شده هایمان است!اصلاحات فریاد حرکت است نه سکون
اصلاحات باقیست وقتی که ما باقی هستیم و به دنبال گمشده هایی می گردیم
اصلاحات زنده است وقتی هنوز صدای گریه و ناله شنیده می شود
اصلاحات، سهم من و تو از این کشور است سهم ما از دنیاست!
سهم ما از زندگی...
اصلاحات،خوب بودن و جاودان بودن است و نه مغزهای و تن های خاک خورده ی وخسته!
اصلاحات قاب عکسی است که تنها عکس آن تغییر می کند و او همیشه زنده و جاودان است...
بیا امروز تندیس خود را خلاقانه بساز وتنها در کلبه تنهایی خویش را احیا کن و این آغا روشن شده گی و بیداری اصلات است!
نگذار این همه ذهنیت های قومی قبیلگی،شب ها و روزها در تو اطراق کنند
و بدان راه کم گذر اگر چه بوی خطر می دهد ولی فرصتی است برای بودن وساختن!
"از راهی به نام اصلاحات گذر کنیم"

"دره هاي مه گرفته و هوس گم شدن،سرنوشت مرداني است که:
               قدشان از ديوارهاي شهر بلندتر است"

مردی چنین آمد:

"آزادی در حوزه ی اندیشه، منطق در حوزه ی گفتگو و قانون در مقام عمل"

"آن که دانست زبان بست آن که می گفت ندانست"
امروز دوم خرداد است!،امروز دوم خرداد است و بدون مرد خردادی...
امروز چه روزی است؟
امروز مهری بر شناسنامه و ذهن خود زدیم که تا ابد پاک نخواهد شد
تا ابد یادگاری خواهد ماند!شایدچشمانم را ببندم وبه شناسنامه ام نگاه نکنم
ولی ذهن خود را نمی توانم خالی سازم نمی توانم 3000 روز با هم بودن را فراموش کنم
و تنها چیزی که نتوانستم!
ساختمان7 طبقه ی  به آفرین و آن همه هیاهو را به یاد می آورم و پوستر مردی با لبخند!
گذشته و خاطرات تنها چیزهایی هستند که از بین نمی روند و سوخته نمی شوند
و تنها مرد آزادی خواه بر رویش!
و بار دگر با خود زمزمه می کنم:
"من طلبکارم اما نه از دولت،از کج اندیشان قدرت طلب که در برابر مطالبات مردم ایستاده اند"
"بعضی ها ساده می آید بی آنکه جای دیگران را تنگ کنند"
"کسی آمد که برایمان تسامح و تساهل آورده  بود و ما از آن خواستیم که بجنگد
مردی که از جنگ نفرت داشت"
و در آخر از این3000 روز و 100 روز تلاش چیزی به نام گستاخی ماند
چیزی که ما بی رحمانه به تو هدیه کردیم و تو سکوت!
اما امروز را هرگز از یاد نخواهیم برد امروز که ملت ایران غرق در شادی سرور شدند!
و یک پارچه تولد کشور وآمدن مردی از جنس باران را جشن گرفتند.
اما هدیه  ی ما مردم  زخم خورده به تو 20 میلیون کاغذی بود که بر روی آنها نوشته شده بود:

مــــــحــــــــــــمــــــــــــــــد خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاتمی
 و او چنین رفت:

"هر که ما را یاری بود،ایزد مر او را یار باد    هرکه مارا خوار کرد،از عمر برخوردار باد
هر که اندر ره ما  خاری فکند از دشمنی    هر گلی کز باغ وصلش بشکفد بی خار باد"
  
              و رفــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت!